Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν αποτελεί απλώς την κορύφωση του εκκλησιαστικού έτους· αποτελεί την κορύφωση της θείας οικονομίας και την αποκάλυψη του βάθους της τριαδικής αγάπης μέσα στην ιστορία. Στα γεγονότα που εκτυλίσσονται από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα έως το κενό Μνημείο, ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί ένα θρησκευτικό δράμα· εισέρχεται στο ίδιο το μυστήριο της υπάρξεως.

Ο Χριστός δεν έρχεται να διδάξει απλώς μια ηθική ανωτερότητα, ούτε να θεμελιώσει μια νέα ιδεολογία. Έρχεται να αποκαλύψει ότι ο Θεός είναι Αγάπη ως τρόπος υπάρξεως. Και η αγάπη αυτή δεν παραμένει αφηρημένη έννοια, αλλά λαμβάνει σάρκα, δάκρυ, αίμα, σιωπή, Σταυρό.

Στη Μεγάλη Εβδομάδα φανερώνεται το παράδοξο της θείας παντοδυναμίας:

* η δύναμη εκδηλώνεται ως ταπείνωση,

* η κυριαρχία ως διακονία,

* η δόξα ως Σταυρός.

Η ανθρώπινη λογική αδυνατεί να συλλάβει το μυστήριο αυτό, διότι έχει συνηθίσει να ταυτίζει το μεγαλείο με την επιβολή. Ο Θεός, όμως, αποκαλύπτεται ως ελευθερία αγάπης, ως κένωση που σώζει.

Η θεολογία του Πάθους δεν είναι θεολογία απαισιοδοξίας. Είναι θεολογία εσχάτης ελπίδος. Ο Σταυρός δεν είναι αποτυχία του σχεδίου του Θεού, αλλά το αποκορύφωμά του. Εκεί όπου η ανθρώπινη κακία φθάνει στο απόγειό της, εκεί αποκαλύπτεται το μέτρο της θείας συγχωρήσεως.

Η κάθοδος στον Άδη μαρτυρεί ότι καμία διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας δεν μένει εκτός της σωτηρίας. Ο Θεός προσλαμβάνει το παν, ώστε να θεραπεύσει το παν. Και η Ανάσταση δεν είναι απλώς γεγονός θαυμαστό, αλλά οντολογική ανακαίνιση της κτίσεως. Η φθορά δεν αποτελεί πλέον τελικό νόμο- η ζωή γίνεται η εσχάτη πραγματικότητα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα αποκαλύπτει ακόμη ότι η σωτηρία είναι γεγονός προσωπικό και εκκλησιαστικό. Ο άνθρωπος σώζεται ως πρόσωπο, εντός σχέσεως, εντός κοινωνίας. Ο Χριστός δεν ανασταίνεται για να επιβεβαιώσει τον εαυτό Του, αλλά για να ανοίξει τον δρόμο της θεώσεως στον άνθρωπο.

Σε εποχή όπου ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει υπαρξιακή αγωνία, απομόνωση και αίσθηση νοηματικής κενότητας, η σταυροαναστάσιμη εμπειρία προτείνει όχι ψυχολογική παρηγοριά, αλλά μεταμόρφωση. Η αγάπη που φθάνει μέχρι θανάτου και νικά τον θάνατο, αποκαθιστά το νόημα της ιστορίας.

Ο παρών τόμος δεν επιχειρεί να εξαντλήσει το μυστήριο. Επιχειρεί να σταθεί ευλαβικά ενώπιόν του. Να προσεγγίσει τα γεγονότα όχι ως απλές αναμνήσεις, αλλά ως ζωντανή πρόσκληση. Κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος γίνεται στάδιο εσωτερικής πορείας: από τον ενθουσιασμό στη δοκιμασία, από την προδοσία στη συγχώρηση, από τη σιωπή στην έκρηξη του φωτός.

Η σταυροαναστάσιμη αλήθεια μάς καλεί να εγκαταλείψουμε την αυτάρκεια και να εισέλθουμε στο μυστήριο της κοινωνίας. Να δεχθούμε ότι η αληθινή ζωή γεννάται μέσα από την προσφορά, και ότι η αγάπη δεν φοβάται να θυσιαστεί.

Διότι τελικά, η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι απλώς πορεία προς την Ανάσταση. Είναι αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο υπάρχει ο Θεός και πρόσκληση προς τον άνθρωπο να υπάρξει κατά τον ίδιο τρόπο:

* ως αγάπη ελεύθερη,

* ως σχέση ζώσα,

* ως φως που δεν δύει. Διαβάστε περισσότερα »