Θεολογικό, φιλοσοφικό και κοινωνικό δοκίμιο

Πρόλογος
Μια κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια, γιατί η ίδια η σιωπή τους γίνεται κατηγορία.

Ένα παιδί σε ένα ίδρυμα
* κοιτάζει τον τοίχο,
* ακούει βήματα στον διάδρομο και
* αναρωτιέται κάθε φορά
μήπως κάποιος έρχεται γι’ αυτό.

Κάθε πόρτα που ανοίγει γεννά μια μικρή ελπίδα και κάθε πόρτα που κλείνει αφήνει μια ακόμη ρωγμή στην καρδιά του. Την ίδια ώρα, μια άλλη εικόνα κατακλύζει τη δημόσια ζωή.

Άνθρωποι
* κινητοποιούνται με συγκινητική ταχύτητα για ένα εγκαταλελειμμένο ζώο,
* οργανώνονται,
* συλλέγουν χρήματα,
* αναζητούν καταφύγιο,
* ιατρική περίθαλψη και
* οικογένεια φιλοξενίας.
Η πράξη αυτή είναι
* αγαθή,
* πολιτισμένη και, απολύτως,
* άξια σεβασμού.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην αγάπη προς το ζώο. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η κοινωνία διαθέτει όλη τη συγκίνησή της προς μία μόνο κατεύθυνση και αφήνει την ανθρώπινη εγκατάλειψη να γίνεται αθέατη.

Το παρόν δοκίμιο δεν γράφεται εναντίον της φιλοζωίας. Δεν καλεί σε αδιαφορία για τη δημιουργία, ούτε υποβαθμίζει τον πόνο ενός πλάσματος που υποφέρει. Αντίθετα, υπερασπίζεται την ανάγκη να καλλιεργηθεί μια ευαισθησία ολοκληρωμένη, συνεπής και ιεραρχημένη. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται το ζώο, ακριβώς επειδή είναι άνθρωπος και επειδή έχει τη δυνατότητα της ηθικής ευθύνης.

Όμως, η ίδια αυτή ευθύνη του επιβάλλει να αναγνωρίσει ότι το εγκαταλελειμμένο παιδί δεν είναι απλώς ακόμη ένα ευάλωτο ον.

Είναι
* πρόσωπο,
* ιστορία,
* ελευθερία,
* ανεπανάληπτη δυνατότητα σχέσης και
* ολόκληρος κόσμος
που περιμένει να ανθίσει.

Η κρίσιμη ερώτηση, επομένως, δεν είναι αν αγαπούμε τα ζώα.

Η ερώτηση είναι αν αγαπούμε τον άνθρωπο αρκετά, ώστε να μην επιτρέπουμε σε κανένα παιδί να μεγαλώνει

* χωρίς αγκαλιά,
* χωρίς σταθερό πρόσωπο αναφοράς,
* χωρίς το αίσθημα ότι ανήκει κάπου.

Μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνον από τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζεται τα ζώα της, αλλά και από το αν μπορεί να σταθεί δίπλα στο παιδί που δεν έχει

* φωνή,
* επιρροή,
* οικονομική δύναμη ή
* πρόσβαση στη δημόσια συγκίνηση.
Εκεί αποκαλύπτεται το αληθινό μέτρο του πολιτισμού.

Διαβάστε περισσότερα »